Merhaba,artık dünyanıza bende katıldım,sekiz yıllık bekleyişden sonra annem vebabama yüce rabbimin hediyesi olarak verildim.bu sitede sizlere günlük hayatımı anlatmaya çalışacağım.şu an 6 ayımı doldurdum.sizlere doğuşumdan bu zamana kadar yaşadaıklarımı anlatmaya çalışacağım.umarım sizleri sıkmam.isterseniz doğduğum anda çekilen resmimle başlayalım:nasılım ama.tatlıyım değilmi?
şimdi merak ediyorsunuz neden küvezdeyim değilmi?ben erken gelmeye karar verdim ve 7.ayımda annemi rahatsız etmeye başladım.hastane hastane gezdik.erken doğacağımdan dolayı küvez bulması gerekiyordu babamın.en sonunda benim ikinci evim olacak olan
İLGİ ÇOCUK POLİKLİNİĞİNDE yer ayırttı babam.ve macera başladı.anemin duaları kabul olmuşki rabbim beni en hayırlı günlerden biri olan kurban bayramının ilk günü sabah saat 12:30 da dünyaya gözlerimi açtırdı.bu dünyaya gelen her bebeğin kaderi olsa gerek ki annemden ayrılr ayrılmaz ilk tokadı popomda hissettim.))) ben doğduğumda 2,160 gr ve 45 cm lik bir prematüre olarak doğruca küveze konuldum.ne kadar zor bir bilseniz. doğar doğmaz anneden ayrılmak.ama annem ve babam için çok daha zor olsa gerekti.8 yıllık hasretten sonra birde bu ayrılık çıkmıştı... Ben ilgi polikliniğine annem beni dünyaya getirdiği hastaneye yattık.Bana ÇİĞDEM yengem ve YUSUF dayım ambulansta eşlik etti.(o zaman çok çirkinmişim,dayım öle söylüyor.dayıcım inş.senin bebeğinide göreceğiz.inş.kız olur).annemi yanında ise BABAM,ANNEANNEM,HAKAN dayım kaldı.babamın bana bir bakışı vardı ki sormayın.sadece ambulansa giderken görme şansım oldu.zorlu bir gün geçtikten sonra nihayet ertesi gün anneme kavuştum.aynı odada ben küvezde o yatakda bir hafta geçirdik.babamı ise hiç sormayın.evde misafirlerimiz olduğu için evle hastane arasında gidip gelmek zorunda kaldı. Size doktorumdan bahsetmeden geçemeyeceğim;ben im ilk ve son doktorum olmasını istediğim prof.dr. Nejat Narlı.o yüzüne bakınca insan nı rahatlatan ifadesiyle beni bir hafta misafir etti. (o kadar çok sevdimki on gün sonra bir hafta daha kalmaya gelecektim)benim küvezde kalma sebebine gelince,ciğerlerim gelişmediği için solunum probleminden çekiyordum.işte böyle...bir hafta sonra annemin kucağında evimize geldim.annem ve seher teyzem benim için evi süslemişlerdi(anneciğim seni çok seviyorum biliyorum ki sende beni çok seviyorsun).evde ikinci bir bayramı yaşanıyordu beni görmek isteyenler ziyaretçilerimiz oluyordu ve buda maalesef on gün kadar sürdü.benim tekrar hasta olmamla beraber yine soluğu ilgi hastanesinde almıştık.bu sefer gerçekten ciddi bi akciğer enfeksiyonu geçiriyordum.dr.um beni muayene etmesiylebirlikte küvez maceram ve zorlu bir tedavi sürecide başlamış oldu.artıl kendi başıma nefes alamıyordum.ilk önce oksijeni burnuma verip kendi başıma almamı istediler ama becerememiştim ve artık oksijen tüpüne direk bağlanmıştım.ben hareket edip kendime zrar vermeyim diye benide uyuttular,bu arada orda bana bakan hemşire ablalarıma özelliklede songul ablama çok tşk ediyorum. Ama nejat amcamın hakkını hiç ödeyemem. bi hafta ilgi hastanesinde kaldıktan sonra tedavi sürecim uzun olacağı için beni ç.ü.ye naklettiler.ama ordada yine dr.um nejat amcam ilgilendi.buda ç.ü halim((
annamle babam her gün beni ziyarete gelip ağlayarak geri gidiyorlardı.sonuçta beni kaybetme gibi bi risk vardı.dr.llarımızda pek ümitli konuşmuyorlardı onlara.bu kadar zamandan sora bulup kaybeymek çok acı olurdu,ama şükür rabbime ki beni onlara bağışladı,rabbimin ve sevdiklerimizin dusayla yine bir araya geldik.çok zor geçen bi 25 günden sonra taburcu günüm gelmişti ama annem ve babamın haberi yoktu.beni ziyaret geldiklerinde dr.un kızınız taburcu dediğinde yüzlerinde ki sevinci görmeliydiniz.hele annemin bana bi sarılışı vardı kelimelerle anlatamam.Artık evdeydim ve her günü mutlulukla geçen hayatıma devam edecektim.
.jpg)
